Iets wat mij regelmatig verteld wordt door bekenden en onbekenden, hier in Horst en waar ik ook kom op de wereld. Overal gelooft men in “wonderen”. Ik weet dat wij nooit weten hoe ver bepaalde onderzoeken en ontwikkelingen zijn. Het wordt immers pas gedeeld als het zover is om op patiënten toe te passen. Leven met hoop is ook iets wat je op de been kan houden. Zowel fysiek als mentaal. Hoewel ik heel goed weet wat er boven mijn hoofd hangt, helpt hoop bewust en onbewust om verder te gaan en te genieten van het leven. Immers ik ben er nog steeds. Morgen (2 december) is het precies twee jaar geleden dat ik het ergste telefoontje ooit kreeg. En ik sta nog altijd vol in het leven!
Deze hoop neemt bij iedere afwachting van een uitslag net van te voren in de wachtkamer even af. Ook al had ik de dag ervoor nog het vertrouwen dat alles goed voelde, de twijfel komt van te voren toch altijd naar voren.
Ik dien altijd een uurtje van te voren al daar te zijn voor het bloedprikken. Bloed zegt veel. Voor mij vooral belangrijk om te weten dat ik het qua gezondheid aan kan om de medicatie te blijven nemen. Deze houden me immers in leven. De leverwaarde en mijn witte bloedcellen spelen hierbij de grootste rol. Medicatie is rotzooi, dus de lever wilt en dient deze rotzooi op te ruimen. De witte bloedcellen heb ik nodig voor mijn weerstand. In mijn bloed is dus te zien of ik de medicatie nog kan verdragen. Als mijn lichaam het niet meer aan kan, zal ik (tijdelijk) moeten stoppen met de medicatie. Niet iets wat positief is en onzekerheid geeft over de voortzetting.
Dan zitten Bram en ik daar in die wachtkamer te wachten. Enerzijds relaxt, tegelijkertijd ook gespannen. Dit merken we meestal pas achteraf. Meestal val ik (gelukkig) beetje buiten de boot qua leeftijd. Alsof je in de verkeerde wachtkamer zit. Dan besef je weer even hoe “bijzonder” het is dat ik daar wel zit. En dan bedoel ik het niet in de positieve manier.
Na bijna twee jaar wachten in de wachtkamer ken je de voetstappen van de meeste artsen daar wel. Vooral die van mijn oncoloog. Dus als de bekende voetstappen klikken, zit de hartslag in mijn keel en tegelijkertijd: eindelijk!
Ondertussen denk je dan aan het gezicht te zien of het goed is of niet. Anderzijds denk ik ook wel dat ze de pokerface proberen op te zetten om een gesprek op de gang te voorkomen.
Afgelopen week ging alles anders. Begrijpelijk. Want gezien de oncologische poli, loopt een afspraak wel eens uit. De oncologisch verpleegkundige pikte ons op om zo wat tijd in te lopen met wat basis onderzoekjes zoals de bloeddruk, gewicht en- een gesprek hoe het gaat. Gelukkig vertelde ze ons meteen dat de scan goed was! Verdere details volgden bij de oncoloog.
Een scan die door de radioloog werd beoordeeld als stabiel. Een radioloog meet telkens op vaste punten. Deze punten waren onveranderd, wat op zich al heel positief was. Maar de oncoloog beoordeelde de scan positiever! Met name de flair was afgenomen, oftewel waar de tumor naartoe wilt groeien. Ik kan er dus weer 3 maanden tegenaan! Dus daar zaten we weer bij elkaar: Proost!
Genieten in het geheim
Ongeveer een week na de bruiloft kreeg ik een onverwacht bericht via Messenger.
Tamara van Pruuf Mar steurde een bericht hoe mooi ze het vond om op de zondagochtend bij ons aan te sluiten. Helaas was een ander moment niet mogelijk, maar dit bleek achteraf juist perfect en maakte het heel bijzonder! Een zondagochtend concert wat super persoonlijk, emotioneel en feest tegelijk was. Dat voelde Pruuf Mar ook.
Een scan die door de radioloog werd beoordeeld als stabiel. Een radioloog meet telkens op vaste punten. Deze punten waren onveranderd, wat op zich al heel positief was. Maar de oncoloog beoordeelde de scan positiever! Met name de flair was afgenomen, oftewel waar de tumor naartoe wilt groeien. Ik kan er dus weer 3 maanden tegenaan! Dus daar zaten we weer bij elkaar: Proost!
De emotie en het genieten wat we samen deden, zelfs na zo’n intensieve week op de zondagochtend. Zo had Pruuf Mar het ook ervaren en ze hadden een bijzondere vraag: willen jij en je zusjes in onze videoclip meedoen? Jouw verhaal is ons nummer!
In de afgelopen twee jaar kreeg ik vaker de vraag voor verschillende dingen. In de eerste periode was dit allemaal overweldigend en wist je niet waar je hart naar uit zou gaan om aan mee te werken. Bij deze vraag voelde het meteen goed! We hadden zo’n fijn gesprek gehad na hun optreden. Heel open en kwetsbaar van beide kanten. Ik kreeg de tekst doorgestuurd en ik begreep meteen haar vraag. Normaal gesproken geeft de melodie mij een gevoel bij een nummer, maar nu vertrouwede ik er helemaal op hoe zij het ervaarden. Mijn zusjes idem: “natuurlijk! Wat mooi!”
Eén klein probleempje: de videoclip worden opgenomen op het moment dat Bram en ik in het vliegveld zouden zitten voor onze huwelijksreis. Geen probleem, dat gingen ze regelen. Er werd gekeken naar een ander moment om ervoor te zorgen dat wij mee konden doen.
De vrijdag dat we op vakantie vertrokken was het zover. Waar heb ik eigenlijk “ja” op gezegd?! Ik ben toch niemand om voor die camera te staan?
Toch voelde ik me al snel op mijn plek en comfortabel. Het mooie was ook dat mijn vriendin Wendy weer met haar bedrijf The Exclusiv betrokken was voor onze make-up. Want daar ben ik geen ster in. Vergt toch weer andere touch en wat sparkle zo voor de camera ten opzichte van het dagelijks leven. Dankjewel Wendy!
Het idee was precies wat we altijd doen. Elkaar verhalen vertellen in de trant van “weet je nog”? En dan genieten we weer van de verhalen en de herinneringen. Foto’s en beelden zijn buiten de herinnering zelf toch wel het kostbaarste wat we hebben. Net voor we begonnen met het opnemen kregen we het nummer te horen. Een gevoel van “dit zij wij” hadden we alledrie toen we het hoorden.
Geen probleem om dit te uiten voor de camera dus. Een mooie en verbindende middag. Niet alleen met de zusjes, maar zeker ook met degene die erbij betrokken waren.
Na de video hadden we nog “een interview”. Wat zijn de verschillende verhalen en betekenissen achter de tekst? Net zoals vele nummers, heeft iedereen zijn of haar eigen verhaal en interpretatie bij een nummer. Ook al is mijn verhaal geen positief verhaal qua wat er aan ten grondslag ligt, ik krijg er een heel positief gevoel bij.
Geniet van je eigen verhaal bij het horen van “Nog nie te laat”!
Geniet van je eigen verhaal bij het horen van “Nog nie te laat”!
Hoewel jullie mijn verhaal inmiddels wel kennen, bij deze toch nog mijn verhaal.
Honeymoon!
Tijd voor de lang verwachtte honeymoon! Die in eerste instantie niet bedoeld was als honeymoon. Na mijn diagnose is één van de meest gestelde vragen geweest: “wat staat er op je bucketlist”. Een vraag die ik enerzijds nooit begrepen heb als mensen erover praatte. Want het werd vaak gebruikt als je niet lang meer te leven had. Een bucketlist dien je in mijn ogen altijd te hebben. Alleen dan niet alleen een lijst om over te dromen, maar daarbij ook een plan om deze waar te maken. Als ik iets wil, maak ik een plan hoe ik dit kan realiseren. Waar wil ik nog naartoe als je mogelijk beperkte tijd hebt?
Uiteindelijk waren juist de momenten die we samen hebben beleefd de bucketlist. Toch hebben Bram en ik natuurlijk ook wel gesprekken gehad over waar we naartoe zouden willen. In 2007 heb ik 4 maanden in Zuid-Afrika mogen wonen voor mijn stage van de fysiotherapie. Vele weekenden op safari stonden nog duidelijk in mijn herinnering. Ik vond het heerlijk! Iets wat Bram nog niet had gedaan. Maar dan diende het wel DE plek te worden van de safari: Tanzania.
We hebben volgens mij alle dieren die er zijn wel gezien: vogels, uilen, krokodillen, impala’s, gnoes, buffalo’s, leeuwen, cheetah, leeuwen, olifanten, giraffen, verschillende soorten apen, nijlpaarden en dan vergeet ik vast nog iets. Van de meest bekende parken zoals Serengeti en de NgoroNgoro crater, to minder bekende parken als Lake Manyara. Van de mooiste vlaktes naar giraffen tevoet tegen komen tot de spannende nightdrive: Het was een sprookje!
Foto’s en video’s zeggen meer dan duizend woorden zeggen ze wel. Dus daar maak ik gebruik van.
Eén van de meest unieke momenten was toch wel dit luipaard in de Serengeti.
Seychellen
De meeste gaan vanuit hun safari of klim van de Kilimanjaro naar Zanzibar. Echter kwamen de meeste er eigenlijk nooit positief van terug. Hoewel wij echt wel geniet van een middagje strand of zwembad, genieten we er niet van om dit een hele week te doen. In Zanzibar bleek er rondom het hotel niets tot weinig te beleven. Dat lieten we ons niet gebeuren. Het werden de Seychellen!
Hoewel ik altijd dacht dat de Seychellen vrij bekend waren, bleek het tegengestelde het geval als we vertelden waar we heen gingen. Vanuit Tanzania ga je rechts de Indische Oceaan in. Het bestaat uit 115 eilanden, maar als je het op Google intoetst moet je zelfs inzoomen om de eilanden te zien. Paradijselijk in ieder geval.
We bezochten de drie meeste bekende eilanden: Mahé, La Digue en Praslin. Ieder eiland met een eigen sfeer. Ene eiland zijn we met een chauffeur rond gegaan en maakten we excursies met de boot en te voet. Andere eiland waren geen auto’s, dus pakten we als de typische Nederlanders de fiets. Waarna we op het laatste eiland afsloten met een huurauto. Zo hebben we veelzijdige genoten van al het moois om ons heen. Kijk zelf maar!
Zowel Tanzania als de Seychellen waren honeymoon waardig! Alle accommodaties waren om door een ringetje te halen en iedereen stond voor ons klaar om er een onvergetelijke vakantie van te maken. Nadine van de Travel Club is hierbij een echte aanrader om eens mee in gesprek te gaan, ze heeft weer alles top voor ons geregeld! Zeker een aanrader om onze reis ook mee te maken!
Op naar de sinterklaas- en kerstdagen!
